In recente sociale en politieke bewegingen is de camera van onze telefoons <\/i> een onverwacht aanwezig en krachtig instrument gebleken. Het vermogen van de smartphone om gewelddadige situaties te registreren en die beelden haast onmiddellijk te verspreiden over de hele wereld, heeft er zowel een wapen als een middel voor verandering van gemaakt. Maar waar liggen hiervan de grenzen? Welke potentieel negatieve effecten zijn verbonden aan de snelheid van dit medium? Werkt de “onmiddellijkheid” eerder politieke verandering tegen, structureel en op lange termijn? Activeert die directe aanpak ons, of maakt deze evolutie louter toeschouwers van ons? Wordt het waarheidsgetrouwe karakter van die camera geperverteerd of wordt die enkel opgehemeld door de populaire cultuur en commerci\u00eble beeldtaal, die zich steeds vaker de korrelige esthetiek van publieke onrust toe-eigent? De omgangspolitiek met de dieren werd traditioneel aanzien als een reeks morele en ethische standaarden volgens dewelke mensen dieren behandelen. Maar is dit werkelijk eenrichtingsverkeer of bestaat er een andere weg waarop dieren zelf politiek handelen? Zo ja, wat kunnen we van hen leren? Terwijl de alomtegenwoordigheid van telefooncamera’s ervoor gezorgd heeft dat elk moment een potentieel beeld is, zouden we ook kunnen stellen dat \u00e9\u00e9n van de doeleinden van politieke structuren, kapitaal en macht in het algemeen, is om technieken te ontwikkelen om alsmaar onzichtbaarder te worden. Of misschien eerder om er te zijn en er tegelijkertijd niet \u00e9cht te zijn. De amorfe vormen die macht verdelen, cre\u00ebren een complex netwerk van relaties die niet echt en niet fictief zijn, maar eerder virtueel. 08.11.2016 – The Revolution Will Be Televised In recente sociale en politieke bewegingen is de<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":3208,"template":"","nature":[],"sub-category":[],"agenda-year":[33],"acf":[],"yoast_head":"\n
\nThe Pixelated Revolution<\/em> van Rabih Mrou\u00e9<\/strong> toont een Syrische man die met zijn telefoon vastlegde hoe een sluipschutter hem neerschoot. Voor een promovideo liet jeansmerk Levi’s de May Day-rellen in Berlijn opnieuw opvoeren. In The Uprising<\/em> gebruikte Peter Snowdon<\/strong> zijn materiaal over de Arabische Lente om een fictief narratief samen te stellen voor een imaginaire revolutie. Welke onvoorziene struikblok of welk revolutionair potentieel bieden de toestellen die we dag in dag uit met ons meedragen?
\nEen screening en gesprek met Michiel Vandevelde<\/strong> (Choreograaf, Antithesis, the Future of the Image<\/em>) en Peter Snowdon (Filmregisseur, The Uprising<\/em>). Met een screening van The Pixelated Revolution<\/em> en een videolezing van theatermaker en kunstenaar Rabih Mrou\u00e9.
\n<\/strong><\/p>\n\n15.11.2016 – A-Political Animals<\/h1>\n
\nFilosoof en dierkundige Fahim Amir<\/strong> schrijft en doceert veelvuldig over dieren. Hij spreekt over ‘geest-koeien’, ziet duiven als ‘engelen van Fordisme’ en varkens als ‘de dieren van het verzet’. Gravend in een schatkist met vreemde historische feiten, broodjeaapverhalen en kunsthistorische referenties, hebben Amirs vraagstukken geleid tot nieuwe inzichten in ons begrip van hoe dieren bijdragen aan het vormen van een stad, in de transformatie van onze technologische capaciteiten en hoe zij nieuwe vormen van subjectiviteit be\u00efnvloeden.
\nIn zijn lecture-performance zal Amir vertelkunst combineren met een gezonde dosis humor om de rol van dieren in de geschiedenis van de mens naar voren te brengen.
\nMet een doorlopende screening van David Weber-Krebs<\/strong> (theaterregisseur, Balthazar<\/em>) en Kr\u00f5\u00f5t Juurak<\/strong> (performer, Performances for Pets<\/em>).
\n<\/strong><\/p>\n\n22.11.2016 – Animating Freedom<\/h1>\n
\nWelke strategie\u00ebn gebruiken hedendaagse kunstenaars om te spreken over die steeds minder zichtbare wereld? Hoe be\u00efnvloedt dit niet enkel de inhoud, maar ook de vorm van hun werk?
\nRecente voorbeelden zoals ’s werelds eerste Hologram Protest<\/em> in Madrid in april 2015 en de documentairevideo Serious Games<\/em> van Harun Farocki<\/strong>, over het gebruik van virtual reality \u2013 niet enkel voor de training maar ook als geneesmiddel voor post-oorlogstrauma’s van Amerikaanse soldaten \u2013 stelt virtuele technologie voor als een illusoir en immaterieel instrument dat gebruikt kan worden om het karakter van politieke omstandigheden aan te kaarten.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"